رفتم به قبرستان .آرامگاهی که خیلی ها اینجا با آمدن اسمش هم حالِ آرامششان بد می شود. نزدیکای غروب بود داشت کم کم حالم گرفته میشد فکر کردم شاید بخاطر همان گاز متان متصاعد شده از اجساد است که همه را توهم می گیرد.
با این حال قبرستان نکته ای داشت، اینکه آدم های پولدار با وسایل و اسباب و اثاثیه روزگار زندگی زیر خاک مردگی می کنند.یادم به حکایت سعدی افتاد که گفته بود یک پسر فقیر و یک اشرافزاده به گورستان می روند. اشرافزاده قپی می آید که ببین روی گور پدر من چه فرشها و قالیچه هایی هست و پدر تو هیچ ندارد. 
پسرک فقیر گفت:تا پدر تو به خود جنبیده باشد پدر من به بهشت رسیده باشد...