وب سایتم یکساله ساله شد.مثل کودکی که تاتی تاتی می کند و گاهی خرابکاری می کند و گاهی هم خوردنی می شود.اینجا گاهی دلنوشته هایم را نوشتم و بعد دیدم بعضی ها بعدها چقدر سو استفاده کردند.چقدر عالم وب نویسی  هم بی رحم بود.
اینجا گاهی من با خواندن نگاه شما انرژی گرفتم،گاهی تمام انرژی ام را گرفتید اما حکایت "ندهم چنین غمی را به هزار شادمانی "بود انگار....
گاهی به این فکر می کنم که در روزهای بازنشستگی اینجا خودش یک روزنامه یارادیو یا تلویزیون کوچک است...در روزهای مبادا که می نویسم: